RESUMEN:
En este artículo, intento delinear la formación de una temporalidad slow, respondiendo a la pregunta sobre cómo se construye una norma social temporal. Por temporalidad voy a entender aquella forma de tiempo vivida, experimentada y subjetiva. Tomo como estudio de caso dos grupos argentinos englobados en el movimiento internacional Slow Food, que surge como oposición al proceso de “alta velocidad” que altera tanto nuestras prácticas cotidianas como nuestros horizontes de tiempo.

LABURPENA:
Artikulo honetan denboratasun Slow bat marrazten saiatuko naiz. Horretarako denboraren gizarte arau bat nola eraikitzen den galdetu behar diogu gure buruari. “Denborazkotasuna” bizitutako denbora, esperientziaz osatua, subjektiboa dela ulertzen dut, egutegietan eta erlojuetan agertzen den denbora kristalizatu eta objektiboaren guztiz ezberdina. Slow Food nazioarteko mugimendua hartzen dut azterketa kasu moduan, zeina gure abiadura handiko bizimoduari kontrajarria sortzen den. Artikulu honetan Argentinako bi taldez hitz egingo dut: “convivium Slow Food BAN” izenekoaz eta “CauQueVa” ekoizle kooperatibaz. Gizarte segmentatuen printzipioa nire eginez, mugimendua osatzen duten taldeek balore eta praktika konkretu batzuei atxikitako denbora zatiak errepresentatzen dituztela esan daiteke, honela egutegi subalternoak osatuz.

ABSTRACT:
This work tries to deconstruct the notion of “time” as a scarce resource. It was necessary to denaturalize time as an “exterior” category. In this way, I try to give an answer about the Slow Food Movement in Argentina. This movement’s name is opposed to that of ‘fast food’. It appeared in a moment of “speeding up of society”, a process accompanied by a high technological development and by the alteration of time horizons. In this article I am going to refer to two Argentinian groups, one of consumers united in the convivium Slow Food BAN and a another of associated producers from the CauQueVa Cooperative.